Begin juli 2007 kreeg ik een mailtje van de fokker waarin mijn hulp werd gevraagd bij het zoeken naar een nieuw thuis voor Peanuts, een teefje van bijna 4 dat op korte termijn bij hen teruggebracht zou worden. Zelf hadden zij Peanuts eerst aangehouden, maar na verloop van tijd toch hun keuze laten vallen op haar zusje.
Peanuts werd toen geplaatst bij een gezin, waar zij op een gegeven moment weer weg moest vanwege een allergie van een van de gezinsleden. Daarna werd ze geplaatst bij een echtpaar, die haar in augustus weer in de kennel zouden terugbrengen omdat Peanuts erg angstig zou zijn en daardoor in huis zou plassen.
Omdat in maart 2006 mijn eerste herplaatser Robin was overleden en mijn andere teefje Lotte daarna niet zo goed meer haar draai kon vinden, ondanks de aanwezigheid van nog 3 honden en 4 katten, had ik in mei 2007 een puppy (Pippa) in huis genomen. Echter, vrij snel bleek dat Lot toch inmiddels te veel jaren telde (achteraf bleek zij toen ook al ziek te zijn) en - in tegenstelling tot alle vorige puppen die in Lotte altijd een speelkameraadje en veilige haven hadden gevonden - was zij eigenlijk erg afstandelijk en kort aangebonden tegen Pippa. Dus, toen mijn hulp werd gevraagd voor Peanuts had ik meteen zoiets van "zou het nou toch niet ontzettend leuk zijn als dat klikte met de andere honden????"
En zo toog ik op 19 juli in het gezelschap van een vriendin en Lotte en Pippa en Roos (mijn dwergteckeltje) richting Peanuts om te zien hoe die op ons zou reageren .......... geen enkel probleem dus!
Thuisgekomen maakte Peanuts kennis met mijn reuen Chivaz (de labrador) en Turf (de teckel) en de 4 katten, en ook dat ging prima.
Ik had wel de aanbeveling meegekregen om haar in de bench te laten slapen, dat was ze namelijk haar hele leventje al gewend. Uiteraard moet ieder dat voor zich weten, maar ik ben daar helemaal geen voorstander van en ik heb plavuizen, een lekkerruikende allesreiniger en een goeie dweil, dus ......... Pientje ging voor het eerst in haar leven buiten de bench slapen. En ook dat leverde geen enkel probleem op.
Inmiddels zijn we ruim 3 maanden verder. Pien is helemaal vertrouwd in haar nieuwe omgeving, dikke maatjes met Pippa (echt bassets onder elkaar) maar inderdaad erg angstig voor vreemden en dan met name voor mannen. Soms lijkt het iets beter te gaan, maar dan plotseling is het toch weer helemaal foute boel. Kinderen vindt ze OK en ook met alle andere honden die we tot nu toe tijdens onze wandelingen zijn tegengekomen kan ze het goed vinden. En in huis plassen?? ....... dat heeft ze nog nooit gedaan!
Kortom, Pien is een heerlijke hond die naar mij toe zeer aanhankelijk is en ik hoop met haar en de andere honden nog veel fijne jaren te mogen beleven.

Bianca