Wij zijn vanaf kind af aan al opgegroeid met honden. Onze eerste hond was een boxer, ook een herplaats van toen 3 ½ jaar Arco, een scheet van een hond, was bij veel gezinnen geweest voordat hij bij ons terecht kwam. Dat ging heel goed. Op een gegeven moment is Hulkie erbij gekomen, een franse basset pup. Wij noemde hem Hulk omdat hij allemaal groenige viezigheid uit zijn neus en oogjes had toen hij bij ons kwam. Dat was een mooi stel samen. Arco is bijna 13 geworden en Hulkie 10.

Nadat Hulkie was overleden in 1990, zijn wij 3 dagen zonder hond geweest en toen zij wij onze boxer Rocky, pup van 10 weken, gaan halen. Ergens kriebelde het toch om er weer een basset bij te nemen, maar dan een engelse. Dus opzoek naar een nestje zo kwamen wij uit bij de familie Starmans en hebben daar Blubber uitgezocht, Blubber omdat zijn moeder zo dik was, wij hebben Blubber vlak voor de kerst opgehaald. Blubber was één van de eerste basset hounds met PMDS, Persistent Mullerian Duct. Syndrome; erfelijke afwijking aan de geslachtsorganen. Hij is met 6 maanden al geopereerd in Utrecht waar alles weggehaald werd. Blubber had daarna heel vaak blaasontsteking en zijn bijnier werkte niet goed. Maar een ontzettend lieve basset samen met onze Rocky een mooi stel. Blubber is slechts 7 jaar geworden hij reageerde niet meer op zijn medicijnen en werd steeds zieker. Rocky kwijnde helemaal weg, en wij besloten weer opzoek te gaan naar een nieuwe basset.

Op 17 maart 1998 is onze Ludo geboren bij Jeanette Hilbink, na 5 dagen mochten wij ons pupje al komen bewonderen. 3 weken later werd daar nog een nestje geboren waarvan 2 bassets het overleefde. Moeders keek alleen niet naar deze pupjes om. De moeder van Ludo verzorgde deze 2 pupjes, een van de pups was niet gezond en heeft het niet overleefd. Wel bleef daar M’alone over, vertaald ik ben alleen. Jeanette heeft hem helemaal zelf met flesjes enz. groot gebracht. Als M’alone het zou redden en zover gezond was dan mocht hij ook naar ons toe. Ludo gingen wij ophalen op 17 mei 1998, onze Rocky knapte weer helemaal op en was super gelukkig.
M’alone was op een niet goed werkende reflectie in zijn achterpoot na gezond verklaard en kwam eind juni de boel bij ons op stelten zetten. Een ontzettend drukke tijd, 2 puppen en dan nog een onze boxer daarbij maar geweldig, ik heb daar ook echt een dagboek van bij gehouden en dat is ontzettend leuk om terug te lezen. Alleen M’alone luisterde niet goed naar zijn naam en hij kon toch van die ontzettende stinkers laten waarop mijn broer zei jij lijkt wel op een Murdock en zo is onze M’ alone omgetoverd naar Murdock waarop hij heel goed reageerde.
Onze Ludo was ook altijd ziek en onderweg, veel spugen en gewoon niet goed in zijn vel. Hij heeft allerlei onderzoeken gehad en toen bleek dat hij kanker had. Afschuwelijk, onze wereld stortte in, op millennium oudejaarsdag hebben wij hem met ontzettend veel pijn en verdriet in moeten laten slapen, slecht 20 maanden oud. Onze Murdock en Rocky waren echt helemaal de kluts kwijt, wij niet alleen verdrietig maar zij ook dus.
Wij hadden zoiets van even geen derde hond er voorlopig meer bij.

In 2002 via een meneer van een seniorentehuis voor oudere honden in Limburg, kwamen wij op Bas een basset van 10 jaar, die moest in ene weg want het kind zou allergisch zijn, of wij een plaatsje voor hem hadden, wij hadden zoiets van natuurlijk. Bas werd op zondag gebracht door zijn baasjes en al gelijk hadden wij zoiets bij die meneer van o,o, dat zit niet helemaal pluis, Bas was ook als de doods voor hem. Ze hadden ook al alles bij zich van een vies kussen tot oude kluifjes enz. Het ging alleen gigantisch fout tussen onze Rocky en Bas, onze Rocky kreeg zijn eerste toeval en Bas was helemaal over zijn toeren, en zijn baas zat maar hij kan niet meer mee terug, er moet een oplossing komen. Nou daar zit je dan met 2 honden die elkaar niet kunnen luchten of zien en ook het gevoel van wij moeten iets doen voor Bas want hij mag niet meer mee terug. Wij denken van wat moeten wij doen. Bij ons in Haarlem heb je de Teddyzolder en deze mensen hadden ook meerdere bassets, wij hadden best wel contact met ze en ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ze gebeld en het verhaal van Bas uitgelegd. Ze zijn gelijk in de auto gesprongen, hebben Bas en zijn baasjes meegenomen en Bas tussen de roedel gezet. Dat ging direct helemaal goed en Bas is daar dus gebleven. Wij brachten om de zoveel weken een zak voer en lekkers want wij waren deze mensen ontzettend dankbaar dat zij Bas opnamen in hun gezin. Van de baasjes van Bas hebben ze nooit meer iets gehoord. Dit is dus een verhaal dat het ook wel eens anders kan gaan met een herplaatser.

Bij ons kriebelde het toch weer en dachten dan gaan we maar weer voor een pup, gingen deze keer opzoek naar een nestje maar nu uit de Telegraaf. Zo kwamen wij bij een nestje wat geboren was op 9 april 2002 en zijn wij dus op 8 juni 2002 onze Pino op gaan halen. Wij hebben heel lang gedacht dat Pino een franse basset was maar het is toch echt een engelse. Onze Rocky en Murdock waren vanaf het begin helemaal gek op onze nieuwe kleine smurf en hadden veel plezier samen.

In februari 2003 hebben wij onze Rocky in moeten laten slapen, bijna 13 jaar oud, dat is en blijft een ontzettende rot gebeurtenis, het zijn toch gezinsleden, je houdt van je dieren of ze nu jong overlijden of oud, het blijft een moeilijk iets.

Murdock kreeg in dat jaar ook nog een maagdraaiing en hoe kan het ook anders onze vechter heeft dit overleefd. Eerst een couveuze pupje, dat zou je nu niet meer zeggen, en dan zo op het randje van de dood gezweefd maar nee hoor, onze sterke beer is er nog steeds en ontdeugend dat hij na de operatie is geworden. Geweldig.

In 2004 besloten wij om onze droom waar te gaan maken, en naar een plekje in het oosten des lands te gaan zoeken. Een vrijstaand huis met een stukje grond. Dit werd Coevorden in Drenthe. 1 juli 2005 zouden wij verhuizen. In mei van dat jaar overleed Jeanette Hilbink en wij gingen ook naar de crematie om haar met een ereboog van bassets de laatste eer te bewijzen. Jeanette heeft zo voor Murdock gevochten om hem in leven te houden door hem zelf te voeden en te doen, wij zijn haar nog steeds dankbaar voor deze mooie scheet van een basset. Maar goed de crematie was ontroerend en heel mooi. Alle bassets mochten ook mee het crematorium in en lagen muisstil, over elkaar heen, tegen elkaar aan, achterin het crematorium. Toen Jeanette haar lievelingsmuziek gespeeld werd ging onze Murdock liggen huilen, alsof hij de muziek van zijn oermoeder herkende. Toen wij terug reden naar huis hadden wij zoiets van wij gaan toch weer voor een derde basset erbij, het is zo’n geweldig gezicht zoveel bassets bij elkaar echte roedel honden,maar wij wilde geen pup meer. Een vriendin van ons mailde dat er een basset stond op marktplaats. Maar ja toen ik ging kijken stond hij daar natuurlijk niet meer op. Wel op de bassetsite onder basset zoekt hok. Joe, basset van 8 maanden, hij was pas 18 dagen bij dit gezin, maar het ging gewoon niet, blafte en deed. Wij zouden dus zijn zoveelste gezin zijn en hij had ook al 2 x in het asiel gezeten, dus een echte zielenpoot. Dinsdag 18 mei 2005 gingen wij hem ophalen, met zijn allen, Murdock en Pino gingen ook mee. Het klikte ontzettend goed tussen onze smurfen en Joe. Hij is met ons meegegaan, was niet zindelijk, kon totaal niet alleen blijven, wat logisch was na alle omzwervingen die hij meegemaakt had, en ’s nachts ontzettende paniekaanvallen. Joep, zo zijn wij hem gelijk gaan noemen, dat vonden wij beter bij hem passen, hoestte ook heel erg. Dus na 2 dagen naar de dierenarts, wij dachten allemaal dat dit kwam van het blaffen wat hij zo erg had gedaan, maar het werd niet beter alleen maar erger, dus foto’s enz. Al gauw bleek dat hij een verwaarloosde longontsteking had en dat zijn longen al erg aangetast waren.
Ondertussen zijn wij dus verhuisd naar Coevorden. Joep werd steeds zieker en wij moesten met hem naar de internist, allerlei onderzoeken werden gedaan. Veel vocht achter zijn longen, drainage, plekken in zijn longen, allemaal narigheid. Bronchoscopie, echo, foto’s enz. Allerlei antibiotica en andere medicijnen werden uitgeprobeerd. Niets sloeg aan, niets hielp. Je staat dan zo machteloos. Even leek het iets beter te gaan van september tot oktober maar toen sloeg het noodlot toe, Joep werd weer steeds zieker, weer naar de internist weer allerlei onderzoeken. Eind december kregen wij eigenlijk al een beetje te horen dat er niet veel meer aan hem te doen was. Je blijft hopen. Niet weer een jonge hond moeten verliezen, in februari 2006 kregen wij het afschuwelijke nieuws dat er inderdaad niets meer aan Joep te doen was. Wij zijn ontzettend goed begeleid al die tijd door de dierenkliniek hier in Coevorden en door dokter Tjalsma uit Whilhelminaoord. Joep kreeg vanaf deze mededeling pijnstilling en medicijnen om rustig te blijven. Hij was ontzettend onrustig door alles, maar toch ook een ontzettend vrolijke hond en zo lief, zo gek met zijn broers. Als het niet meer zou gaan hadden wij met de dierenarts afgesproken dan zou Joepie in mogen slapen. Op 24 maart 2006 ging het echt niet meer, en is Joep heel rustig ingeslapen, 18 maanden, hij had geen kracht meer om te vechten. Afschuwelijk en dan weer dat verwerken en de andere honden thuis, weer helemaal van slag en zielig. Joep zijn urn is in de tuin op een mooi plekje begraven, er was al genoeg met hem geleurd in zijn veelte korte leventje en zo is hij toch dicht bij.

Begin dit jaar wilde wij er toch wel weer een basset bij, een herplaatser. Anja Gommers, fokster, kende wij nog vanuit het wonen in het westen. Zij had Joy een scheet van een basset die in november 2003 een nestje had gekregen maar door een scheur in haar baarmoeder gelijk na de keizersnede gesteriliseerd, en de baarmoeder eruit gehaald moest worden. Toen zeiden wij al als je ooit een goed tehuis zoekt voor haar dan mag ze bij ons komen. Begin van dit jaar kwam Anja bij ons op visite en toen had ze Joy bij zich, het klikte ontzettend goed tussen onze andere 2 en zo werd besloten dat Joy eind mei, nadat een ander vrouwtje van Anja een nestje had gekregen en haar pups weg waren, naar ons toe mocht. Dus de vrijdag na Hemelvaart zijn wij haar gaan halen. Wij noemen haar liefkozend Zussie het is een scheet van een hond en stapelgek op haar 2 nieuwe broers. Ze ravotten heel wat af, onze Pino is zelfs in 9 weken tijd 6 kilo afgevallen, nou dat mocht ook wel hoor.

Dus zo hebben wij weer 3 bassets, Murdock is ondertussen 7 april 9 jaar geworden, Pino en Zussie zijn 9 april allebei 5 jaar geworden. Wij hopen dat dit drietal heel oud wordt en dat we nog veel plezier met ze mogen beleven.