Bonny was al 7 maanden oud, toen we haar door
bemiddeling van de onvergetelijke Jeanette Hilbrink
konden halen: ze was 'overgebleven' uit een klein nest.
Ze was vanaf de eerste kennismaking blij; alsof we al
die tijd voor elkaar bestemd waren geweest, zo voelden
dat aan. Eenmaal aangekomen in Neede moest ze eerst zich
verhouden met Yaro, onze los door het huis vliegende
papegaai. Maar die stierf toen Bonny 4 jaar bij ons was.
Ze ging inmiddels braaf elke dag mee naar m'n werk (ik
werkte voorheen in de psychatrie) en ze verbleef in een
speciaal voor haar ontworpen verblijf, buiten. Daar
hielden talloze patiënten en zwervers uit een
nabijgelegen opvanghuis dagelijks hele gesprekken met
haar: Bonny heeft meer levensverhalen, meer problemen
aangehoord en meer geheimen zijn aan haar toevertrouwd
dan mij ooit ter ore zijn gekomen!
Toen ik medio 2000 anderhalve maand opgenomen moest
worden voor een hartinfarct en daaruit volgende
operatie, verbleef Bonny 6 weken in een dierenpension.
Nooit zullen we de dag vergeten dat ze weer terug kon
komen: ze heeft bijna een half uur lang geloeid, gegild,
gebruld, gehuild en ze wilde als het ware in me kruipen-
alsof ze al die tijd niet kon geloven dat ze echt weer
terug naar huis kon. Zoveel emotie, expressie, blijheid
en ongeloof: dat raakt je tot op het bot.
Kort erna kwam er een witte slachtkip aangelopen en die
bleef bij ons: die sliep in een struik in de tuin, zomer
en winter, weer of geen weer. Bonny en de kip
ontwikkelden een systeem wie welke kliekjes mocht eten
na de maaltijd en dat was elke dag weer hartstikke leuk
om mee te maken. Toen kwam er ook nog een krulveerduif,
waar Bonny goeie maatjes mee werd.
Begin 2005 kwam Mabel, een Bracco Italiano, bij Bonny,
kip en duif. Een heel leuke, zonnige tijd. Maar Mabel
stierf anderhalf jaar later aan een naamloze
longaandoening (vergelijkbaar met asbestlongen), kip en
duif gingen ook dood- maar Bonny bleef als een rots in
de branding bij ons: een wijze hond, die alle gewoontes
en rituelen kent, bijna zelfstandig haar weg vindt.
April vorig jaar stierf ze bijna aan een vergiftiging en
sedertdien was ze verzwakt, kon ze absoluut geen
menseneten meer verdragen en hadden we er dus een heuse dagtaak
aan om te voorkomen dat ze overal op straat en in de
bossen eetbare zaken opduikelde (want elke Basset kan
wat dat betreft zo bij de stadsreiniging werken). Het
werd ook een beetje een spel. Ze ging altijd graag mee
naar de picknick in Rozendaal, naar de buitenboel in
Arnhem en nog een keer in Zaltbommel.
Vanaf begin maart jl. wilde ze plots niet meer mee op de
dagelijkse wandelingen. Eerst lieten we haar in de auto
achter en we liepen zelf nog dat uurtje. Maar zonder
Bonny was dat ineens wel erg stil en kaal. Eind maart
'08 werd ons geheel onverwachts een Bracco Italiano-pup
uit België aangeboden- en die kwam: Ghisa. Toen we met
haar naar de dierenarts gingen, onderzocht hij ook Bonny.
Maar die heeft een vreselijke bloedarmoede' zei
hij verschrikt; en dat duidt op leukemie en nier-of
darmkanker. Hij vreesde dat een operatie niet zou baten,
schreef een prednison-kuur voor. Een week later kon
Bonny niet meer, ze was helemaal 'op', hapte ze naar
adem na elke beweging en we wisten: het is tijd om
afscheid te nemen.
En zo is onze Bonny niet meer. Hoe moe en uitgeput ze
ook was, ze bleef helder in haar blik en interesse. We
missen haar vreselijk en zijn onuitsprekelijk
verdrietig.
